| 43 Yıllık Bir Tedavi Öyküsü - 5 |
 |
 |
 |
| Ülkü Asma tarafından yazıldı |
| Cumartesi, 24 Ocak 2009 21:46 |
|
"Bu ben bebekken uyku zamanı giydiğim bir çift ayakkabı. Annem benim için sakladı ve sonra bana verdi. Metal çubuğun bağlanabilmesi için tabandaki delikleri siz de görebilirsiniz. Büyüdükçe ayak parmaklarına gelen kısmı kesiyorlar. Yatakta örtülerin altında dönmenin ve gece yarısı ayaklarınıza iliştirilmiş metal çubukla tuvalete gitmenin nasıl bir bela olduğunu hatırlayabiliyorum." "Atelleri ilk giymeye başladığında, çok zordu çünkü her iki bacağını birden kullanmayı ve ayakkabılar ile ateli hareket ettirmeyi öğrenmek zorundaydı. Ve ilk 2 gece zahmetliydi çünkü dönemiyordu. Ama iki geceden sonra onun bir parçası haline geldi çünkü 24 saat giymek zorundaydı. Ayaklarını bu yöne ve bu yöne hareket ettirmeyi öğrendi ve problem yoktu. Ross kaç yaşındaydı, hatırlayamıyorum, belki 3 - 4 aylıktı ya da böyle bir şey sanırım, ateli tüm gün kullanmak yerine uyku zamanı ve geceleri kullanmaya başladığımızda. Ve bu sadece ritüelin bir parçası haline geldi, yatağa gidersin, uykuya dalarsın ve ayakabıyı giyersin. Dolayısıyla sorun yoktu. Tek sorun mobilyaların zarar görmesiydi, bu nedenle metal çubuğa bir kılıf diktim. Tüm mobilyalarda çentik oluştu. Ayakkabıları sadece uyku zamanı ve geceleri kullanmaya başladıktan sonra Ross’ un davranışları çarpık ayakla doğmayan bir bebeğin tepkilerinden farklı değildi. 6 aylıkken zıplayan sandalyede gösteren bir fotoğrafı var. Ve bunda kendini nasıl çektiğini ve emeklediğini görebilirsiniz, hiç problem yoktu. Ve yürüyordu, sanırım doğumgününü bir hafta kadar geçirdi ve tıpkı diğer çocuklar gibi yürüyordu. |
| Son Güncelleme: Pazartesi, 26 Ocak 2009 19:18 |
